Chakrit space

10  ธันวาคม  2550

                ตอนนี้ข้าพเจ้าอยู่ที่อำเภอปากช่องวันนี้เป็นวันรัฐธรรมนูญ สาเหตุที่ข้าพเจ้ามาปากช่อง เนื่องจากมาเยี่ยมคุณพ่อ เพราะคุณพ่อมีธุรกิจที่ต้องดูแล และคุณแม่ก็ต้องเข้ามาทำงานด้วย( ช่วยคุณพ่อนั่นแหละ ) ข้าพเจ้ามาที่นี้ตั้งแต่วันเสาร์( 8  ธันวาคม  2550 )และวันนี้ก็จะกลับช่วงเย็นๆ

                สำหรับปากช่องนั่นข้าพเจ้าบอกได้เลยว่าที่นี้ว่างเปล่า ไม่มีที่ไหนให้ไปนอกจากร้านอินเตอร์เน็ตที่ข้าพเจ้าไปมาเมื่อวาน ข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ที่ต้องมาปากช่องเมื่อมีวันหยุดยาว เพราะที่ปากช่องคอมพิวเตอร์บ้านข้าพเจ้าไม่สามารถต่อเน็ตได้( โดยไม่ทราบสาเหตุ )นั่นหมายความว่า ข้าพเจ้าไม่ต่างจากคนติดเกาะ

                แต่กระนั้นอย่าเพิ่งคิดว่าข้าพเจ้าไม่ชอบที่นี้นะ ที่นี้มีดีอยู่สองอย่าง อย่างแรก ข้าพเจ้าได้พักผ่อนเต็มที่ ที่นี้ข้าพเจ้านอนตื่นสายมากประมาณ 9 โมงแน่ะ ไม่มีงานการอะไรให้ต้องทำสบายสุดๆ อย่างที่สองต่อเนื่องมาจากข้อแรก ด้วยความที่ที่นี้เงียบสงบจึงเหมาะแก่การอ่านหนังสือ รวมทั้งการเขียนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้( เมื่อวานข้าพเจ้าแต่งเรื่องสั้นจบไปเรื่องหนึ่ง )

                ขอเล่าถึงเหตุการณ์เมื้อวาน ข้าพเจ้ากับพี่มีโอกาสไปร้านอินเตอร์เน็ต พี่ใช้คอมทำงานไป ข้าพเจ้าแยกไปนั่งเขียนหนังสือ เขียนไปเขียนมาสักพักร้านที่เงียบสงบ เพราะมีป้ายติดไว้ว่าห้ามส่งเสียงดังก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น

                ข้าพเจ้าไม่เสียเวลาเงยหน้าขึ้นเลยด้วยซ้ำ ! เพราะแหล่งที่มาของเสียงแจ้งตัวตนทันที พวกหาเสียงนั่นเองพรรคอะไรไม่รู้เพราะข้าพเจ้าส่งใบปลิวโง่ๆนั่นลงถังขยะทันทีที่พวกเขาจากไป เป็นผู้หญิง 3 คน คนหนึ่งลงระดับส.ส. อีกคนลงอะไรไม่รู้ อีกคนก็ลิ่วล้อ เดินวนไปต่างเครื่องต่างๆ แจกใบปลิว เลือกด้วยนะคะ ! เบอร์นี้นะค่ะ ! มีนโยบายบรา บรา บรา !

                ข้าพเจ้าไม่ใส่ใจกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันราวกับโรคร้าย ก้มหน้าเขียนเรื่องสั้นอันมีค่าของข้าพเจ้า แล้วทันใดนั้นข้าพเจ้ารู้สึกได้ว่าถูกล็อคเป็นเป้าหมาย 5 4 3 2 1 0 มิสไซล์สามลูกพุ่งเข้ามาหาข้าพเจ้า บึ้ม!

                นั่งประชันหน้ายายแป๋น ( หัวหน้าใหญ่ )นั่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาที่เบิ่งโตบ่งบอกระดับดีกรีความไร้สติได้เป็นอย่างดี ข้าพเจ้านึกในใจ นี้ข้าพเจ้าหนีความวุ่นวายในตัวเมืองมาเพื่อจะเจอยายแป๋นนี่หรือ กรรม

                “หนูทำไรอยู่หรอ”

                “เขียนเรื่องสั้น”

                “โห ( ทำหน้าเหมือนราวกับได้เพชร 707 กะรัต ) เก่งจังแสดงว่าต้องเรียนเก่งแน่เลย นี่พรรคป้านะ.........( แนะนำตนเองเหมือนราวกับจะสมัครงาน )”

                ข้าพเจ้าตอนแรกก็ปล่อยวางตามหลักการ ปล่อยให้พูดจนพอใจ แล้วเดียวก็เงียบไปเอง ความสงบจะได้กลับมา แต่ความจริงถ้าไม่โหดร้ายคงไม่เป็นความจริง ยายแป๋นนี่สมชื่อ มีแต่เรื่องราวเพิ่งมากขึ้นๆ ระดับความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนจะหลุดพ้นแรง G ข้าพเจ้าตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลม

                “เออ ผมเป็นคนกรุงเทพครับ” ยายแป๋นหยุดราวกับลานที่ไขไว้ขาดสะบันลง “ทั้งบ้านด้วย” ข้าพเจ้าเสริม แต่ต้องนับถือยายแป๋นแกเก่งสมงาน เปลี่ยนฐานข้อมูลตัวเองเป็นฐานข้อมูลพรรคทันที ก่อนจะถอยกลับไปนั่งโต๊ะข้างๆกับแก็งค์ตัวเอง

                สมกับที่คุณพ่อผมพูดไว้จริงๆ คุณพ่อบอกว่า พวกหาเสียงนะ ถ้าสุนัขลงคะแนนให้ได้พวกเขาก็ยกมือไหว้ ดูถ้าจะจริงดังว่า

            สำหรับผู้คนที่ปากช่องการเที่ยวเล่นไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจ แต่การตั้งกลุ่มเม้าท์กันถือว่าเป็นกิจกรรมหลัก โดยเฉพาะพูดเรื่องของคนอื่น ดังนั้นสำหรับต่างจะหวัดคำว่าความลับไม่มีอยู่จริงถ้าจะถูก ใครทำอะไร ที่ไหน อย่างไรทุกคนรู้หมดแทบทุกคน ใครท้องกับใคร ลูกบ้านไหนติดยา เป็นแฟนใครทำไรมารู้หมด ดังนั้นใครที่อยู่เมืองกรุงคิดจะมาทำอะไรลับๆล่อๆที่ต่างจังหวัดคิดใหม่ได้เลย อยู่กรุงเทพทำเรื่องลับๆไว้ยังปิดง่ายกว่ากันเยอะ