Chakrit space

ชุด Conversation

เรื่อง เด็กชายกับพระเจ้า

                เด็กชายคนหนึ่งเดินกลับบ้านด้วยความงุนงง วันนี้เขากลับจากโรงเรียนเร็วเป็นพิเศษ เพราะเขาไม่เข้าใจในเรื่องของพระเจ้า คุณครูสอนเขาวันนี้ด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับพระเจ้า พระเจ้าคือผู้รู้ทุกสิ่งในขณะที่ตัวเขาเป็นเด็กช่างถาม เขาเป็นที่ขึ้นชื่อถึงความน่ารำคาญเพราะความช่างถามของเขา และวันนี้เขาก็ถูกไล่ให้ไปถามพระเจ้าด้วยครูของเขาเอง

คุณครู : เธอถามมากจริงๆครูไม่รู้จะตอบยังไงแล้ว

เด็กชาย : แล้วมีใครตอบผมได้มั่งล่ะ

คุณครู : พระเจ้ามั่ง เจ้าหนู

เด็กชาย : ทำไมพระเจ้าจะตอบได้

คุณครู : เพราะพระองค์รู้ทุกสิ่ง

คุณครู : ครูไม่รู้ ถามพระองค์เองเถอะ!

เด็กชาย : จะถามพระองค์ยังไงล่ะฮ่ะ

คุณครู : ไม่ได้หรอกมีแต่คนตายเท่านั้นแหละที่จะถามได้

เด็กชาย : แล้วทำไงถึงจะตาย

คุณครู : เธอยังเด็กตายไม่ได้หรอก และก็ไม่สมควรที่จะตายด้วย ออกไปได้แล้วฉันรำคาญ

                ดังนั้นจึงเดินกลับบ้านด้วยความสงสัย เขาหยุดตรงทางแยก เลี้ยวซ้ายเขาก็จะไปถึงบ้านตามปกติ แต่ถ้าเขาเลี้ยวขวาเขาจะไปถึงหน้าผา และแล้วความคิดก็บังเกิด แม่เคยห้ามเขาไม่ให้ไปเล่นแถวหน้าผาเพราะถ้าก้าวลงไปเขาจะตาย เด็กน้อยคิดได้ดังนั้นหารู้สิ่งใดไม่ก้าวเดินขึ้นไปยังหน้าผาทันที

                เบื้องล่างขอบหน้าผามีเมฆปกคลุมจนไม่เห็นพื้นดิน เด็กชายผู้ไม่รู้เดียงสา เต็มไปด้วยความอยากรู้ก้าวเท้าข้ามขอบหน้าผาไป...

เด็กชาย : คุณเป็นใคร

พระเจ้า : พระเจ้า

เด็กชาย : คุณรู้ทุกสิ่งจริงหรอ

พระเจ้า : ข้ารู้เท่าที่ตัวข้ารู้

เด็กชาย : งั้นผมขอถามท่านทำไมทุกคนนับถือท่าน

พระเจ้า : เพราะข้าเป็นข้าน่ะสิ

เด็กชาย : .....

พระเจ้า : ข้าเป็นข้าพวกเขาจึงนับถือข้า แต่ถ้าข้าไม่เป็นข้าเขาจะไม่นับถือข้า

เด็กชาย :  งั้นผมก็อยากเป็นท่านพวกเขาจะได้นับถือผม

พระเจ้า : ถ้าเจ้าอยากเป็นข้าก็จะไม่มีใครนับถือเจ้า ข้าเป็นข้าพวกเขาจึงนับถือข้า

เด็กชาย : ท่านยิ่งพูดผมยิ่งงง

พระเจ้า : เจ้าต้องคิดแล้วเจ้าจะเข้าใจ ข้ามิได้ให้เจ้ามากกว่าสรรพสัตว์เพียงให้เจ้ารับอย่างเดียว

เด็กชาย : ท่านหมายว่าผมต้องเป็นตัวของตัวเองหรอ ถูกไหม

พระเจ้า : เจ้ารู้หรือว่าอะไรถูกหรือผิด

เด็กชาย : เอ๋ ท่านถามผมหรอ ไม่เคยมีใครถามผมเลย

พระเจ้า : เพราะเจ้าถามแต่คนอื่น

เด็กชาย : มันผิดหรือท่าน

พระเจ้า : เจ้าว่ามันผิดไหมล่ะ

เด็กชาย : ไม่ ผมอยากรู้ ผมจึงถาม ไม่ผิดเสียหน่อย

พระเจ้า : ถ้าเจ้าไม่ผิดก็คือไม่ผิด

เด็กชาย : คนอื่นชอบบอกว่าถามมากแล้วผิด

พระเจ้า : แล้วเขาเป็นเจ้าหรือ เปล่าเลยคนตัดสินเราได้คือตัวเรา

เด็กชาย : ไม่จริง บ้างครั้งแม่ตีผมแต่ผมไม่ผิด ผมยังโดน ยังไงคนอื่นก็ตัดสินเรา

พระเจ้า : เล่าให้ฟังหน่อยสิ

เด็กชาย : ผมกลับบ้านมารู้สึกหิวมาก ผมปีนขึ้นไปบนตู้หยิบเค้กออกมากิน พอแม่รู้แม่ก็ตีผม เพราแม่จะเอาไปให้  

            เพื่อนบ้าน แต่ผมไม่ผิดนะเพราะผมหิวจะตาย

พระเจ้า : เจ้ามีเหตุผลเจ้าไม่ผิด แล้วแม่เจ้ามีเหตุผลไหม

เด็กชาย : เอ...แม่ผมก็มีเหตุผล เขาโกรธที่ผมกินเค้กที่แม่จะเอาไปให้คนอื่น ท่านตัดสินหน่อยสิ

พระเจ้า : เจ้าถูกเพราะเจ้ามีเหตุผล แม่เจ้าถูกเพราะนางก็มีเหตุผล

เด็กชาย : อ้าวท่านแล้วใครผิด

พระเจ้า : ไม่มี

เด็กชาย : .........

พระเจ้า : ..........

เด็กชาย : ผมอยากกลับบ้าน เย็นแล้วเดี๋ยวแม่จะเป็นห่วง

พระเจ้า : เจ้าตายแล้วกลับไม่ได้

เด็กชาย : ผมรู้ ผมตายเพราะจะมาหาท่าน ตอนนี้เจอแล้วถามแล้ว ก็จะกลับแล้ว

พระเจ้า : เจ้าได้เลือกแล้วเด็กน้อย เจ้าตัดสินใจก้าวข้ามหน้าผามาแล้วเส้นทางของเจ้าทอดยาวไม่มีวกกลับ

เด็กชาย : แต่ข้าคิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อน คิดถึงคุณครู คิดถึงบ้าน คิดถึงมาร์ตี้แมวน้อยของข้า คิดถึงเมืองที่ข้าเติบโต                 

             คิดถึงสายลมที่พัดผ่าน คิดถึงพื้นดินอันอ่อนนุ่ม คิดถึงปลอกหมอนที่ข้ากอดมันร้องไห้ยามเสียใจหรือ    

             ท้อแท้ คิดถึงตัวข้าด้วย

พระเจ้า : เจ้าเหนื่อยกับการคิดถึงไหม

เด็กชาย : ผมไม่เหนื่อยกับการคิดถึงหรอกแต่ผมเหนื่อยกับสิ่งที่ทำให้การคิดถึง

พระเจ้า : หลับตาสิเด็กน้อย

พระเจ้า : ความตาย คือ การจบไม่มีต่อ เป็นการหยุดเรื่องราวที่วุ่นวาย ตื่นตา เศร้าโศก วุ่นวาย ว่างเปล่า แต่เจ้าบอก                  

                แก่ข้าว่าเจ้าตาย แต่เจ้ายังคุยกับข้าเจ้าตายหรือยัง

เด็กชาย : ( หลับตา ) ถ้าเช่นนั้น ยัง ท่าน ยัง ผมยังคิดอยู่ ผมยังมีความรู้สึก ผมยังมีอารมณ์อยู่ ผมยังไม่ตาย

พระเจ้า : ความตายจะมาหาเจ้าเองเมื่อถึงเวลา จงอย่าถวิลหามัน มันมาแน่มิต้องห่วง

พระเจ้า : แม่เจ้ามาตามเจ้าแล้วเด็กน้อย !