งานศพ
13 ธันวาคม 2550
หลังจากกลับจาปากช่อง ข้าพเจ้าก็ประสบกับงานหนักอย่างมหาศาล เนื่องจากนี้เป็นอาทิตย์สุดท้ายก่อนจะสอบในอาทิตย์หน้า งานจึงไหลมาไม่ขาดสาย
แต่ทันทีที่กลับมาข้าพเจ้าได้รับข่าวว่าบิดาของเพื่อนได้ถึงแก่กรรมแล้ว เรียกได้ว่าข้าพเจ้าไปปากช่องไม่ได้รับรู้เรื่องราวใดๆเลย วันอังคาร ( วันนี้เป็นวันพฤหัส ) ตอนเย็นข้าพเจ้าจะไปร่วมงานฌาปนกิจ ซึ่งเพื่อนข้าพเจ้าบอกว่าเวลา 5 โมงถึงจะเผา ข้าพเจ้าจึงไม่ได้รีบร้อนอะไรมากมาย ปรากฏว่า 4.30 วางดอกไม่กันแล้วข้าพเจ้าจึงรีบขึ้นตุ๊กๆกับเพื่อนๆอีก 2 คน 4.45 ข้าพเจ้าอยู่กลางถนนมีโทรศัพท์มาบอกว่า “ไม่ต้องมาแล้วงานเสร็จแล้ว” ข้าพเจ้าอึ้งรู้สึกเสียใจเล็กๆ ตัดใจไปสยาม 5 โมงตรงถึงสยามพอลงจากรถปุ๊บแทบจะทันทีทันใด มีโทรศัพท์มาอีกบอกว่า “เนี่ยมาได้นะยังมีคนทยอยมากันอยู่” ข้าพเจ้าอึ้งอีกครั้ง รู้สึกข้องใจพอประมาณ “อืม ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เขาอยู่สยามแล้วขอบคุณ”
ข้าพเจ้าขอกล่าวถึงเพื่อนคนนี้หน่อย หลายคนอาจคิดว่าเขาจะโศกเศร้าเสียใจเงียบหงอยไป แต่ในความเป็นจริงเขาก็ปกติดีเหมือนเดิม ยังพูดคุยสนุกสนามอยู่เหมือนเดิม แม้จะดูเศร้าอยู่บ้าง ทำให้ข้าพเจ้าคิดได้ว่า ถ้ามีใครจากไปใครควรจะเศร้าให้ใคร สำหรับข้าพเจ้าคนอยู่น่าสงสารกว่าคนตาย เพราะคนตายเขาไม่รับรู้ทุกข์ โศกโรคภัยอะไรแล้ว แต่คนเป็นต่างหากยังต้องผจญโลก ผจญสารพัดปัญหา ดังนั้นคนตายน่าจะร้องไห้ให้คนเป็นมากกว่า